Shloka 683
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
पितृदेवार्चनपरो वाजपेयमवाप्नुयात् । वहाँसे क्षीरवती नामक पुण्यतीर्थमें जाय
pitṛdevārcanaparo vājapeyam avāpnuyāt | tatraiva kṣīravatī-nāmakaṁ puṇyatīrthaṁ gacchet, yat atyanta-puṇyātmabhiḥ puruṣaiḥ paripūrṇam | tatra snātvā devatā-pitṝṇāṁ pūjane lagnaḥ puruṣo vājapeya-yajñasya phalaṁ prāpnoti |
ਘੂਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਦਾ ਪੁੰਨ-ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ ‘ਖ਼ੀਰਵਤੀ’ ਨਾਮਕ ਪੁੰਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ-ਪੂਜਨ ਵਿੱਚ ਮਨ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Pilgrimage and sacred bathing, when joined with sincere worship of both gods and ancestors, can yield merit comparable to an eminent Vedic sacrifice; inner devotion and proper reverence are emphasized as the means of gaining great spiritual fruit.
The speaker, Ghūlastya, recommends a specific pilgrimage destination—Kṣīravatī tīrtha—and states the benefit of bathing there and performing worship: the pilgrim attains the reward traditionally associated with the Vājapeya sacrifice.