Shloka 20
Dyumatsena’s Restoration and Sāvitrī’s Disclosure of Yama’s Boons (आरण्यकपर्व, अध्याय २८२)
विषादयुक्तमेतत् ते मया श्रुतमभाग्यया । तद् भद्गसुख भद्ठरं ते मानसं विनिवर्त्यताम्,'राक्षसराज! तुम्हारे मुखसे ऐसी दुःखदायिनी बातें अनेक बार निकली हैं और मुझ अभागिनीको वे सारी बातें बार-बार सुननी पड़ी हैं। भद्रसुख! तुम्हारा भला हो। तुम अपना मन मेरी ओरसे हटा लो
viṣādayuktam etat te mayā śrutam abhāgyayā | tad bhadrasukha bhadraṁ te mānasaṁ vinivartyatām |
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਅਭਾਗਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਿਸਾਦ-ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਦ੍ਰਸੁਖ! ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੋੜ ਲੈ (ਅਤੇ ਐਹੋ ਜਿਹੀ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਬਾਣੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚਲਾਅ)।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical restraint in speech and emotional conduct: grief-filled talk repeatedly voiced can burden others; one should withdraw such fixation and refrain from causing further distress.
Mārkaṇḍeya responds to a listener/speaker who has been uttering sorrowful words; he says he has repeatedly heard these lamentations and asks the person—addressed as Bhadrasukha—to turn his mind away from her and stop directing such grief toward her.