Shloka 17
Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa
सत्यमार्जवमक्रोध: संविभागो दम: शम:,“महाराज! सत्य, सरलता, क्रोधका अभाव, देवता और अतिथियोंको देकर अन्न आदि ग्रहण करना, इन्द्रियसंयम, मनोनिग्रह, दूसरोंके दोष न देखना, हिंसा न करना, बाहर- भीतरकी पवित्रता रखना तथा सम्पूर्ण इन्द्रियोंको काबूमें रखना--ये पुण्यात्मा पुरुषोंके सद्गुण सबको पवित्र करनेवाले हैं
satyam ārjavam akrodhaḥ saṃvibhāgo damaḥ śamaḥ
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮਹਾਰਾਜ! ਸੱਚਾਈ, ਸਾਦਗੀ/ਸਿੱਧਾਪਣ, ਕ੍ਰੋਧ-ਰਹਿਤਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਅੰਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਕੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ—ਇਹ ਧਰਮੀ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a compact list of dharmic virtues—truth, sincerity, non-anger, generosity/sharing, sense-restraint, and mental calm—presented as qualities that purify a person and uphold righteous living.
In Vaiśampāyana’s narration to the king, the discourse turns to ethical instruction: he enumerates the virtues characteristic of puṇyātmā (righteous) persons, emphasizing their purifying power.