Shloka 42
अथवा ते भयं जात॑ दृष्टवार्जुनपराक्रमम् । सत्यं ते प्रतिजानामि वधिष्यामि रणे<र्जुनम्,“अथवा यदि तुम्हें अर्जुनका पराक्रम देखकर भय हो गया हो तो मैं तुमसे सच्ची प्रतिज्ञा करके कहता हूँ कि मैं युद्धमें अर्जुनको अवश्य मार डालूँगा
athavā te bhayaṃ jātaṃ dṛṣṭvārjuna-parākramam | satyaṃ te pratijānāmi vadhiṣyāmi raṇe 'rjunam ||
“ਜਾਂ ਜੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਜਾਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਰਣ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰਾਂਗਾ।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral force of a pratijñā (solemn vow): speech is treated as binding, especially when offered to remove another’s fear. Even in a warlike context, the emphasis is on truthfulness and accountability for one’s declared intent.
A speaker addresses someone who may be frightened after seeing Arjuna’s martial prowess and offers reassurance by making a firm promise—declaring that he will kill Arjuna in battle—thereby attempting to steady the listener’s resolve.