Shloka 34
स विशीर्णोडपतच्छैलो भृशमार्तस्वरान् रुवन् तस्मिन् निपतिते त्वन्ये नेदु: शैला भृशं तदा,स्कन्दके बाणोंसे छिन्न-भिन्न हो वह क्रौज्च पर्वत अत्यन्त आर्तनाद करता हुआ गिर पड़ा। उस समय उसके गिरनेपर दूसरे पर्वत भी जोर-जोरसे चीत्कार करने लगे
sa viśīrṇo ’patac chailo bhṛśam ārta-svarān ruvan | tasmin nipatite tv anye neduḥ śailā bhṛśaṃ tadā ||
ਸਕੰਦ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਰਬਤ ਘੋਰ ਆਰਤਨਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਪਰਬਤ ਵੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse uses nature’s anguish to underscore the moral weight of destructive force: when violence reaches an extreme, it is portrayed as shaking even the inanimate world, suggesting that harm reverberates beyond the immediate target.
Mārkaṇḍeya narrates a dramatic scene in which a mountain, shattered and crying out, collapses; its fall triggers other mountains to roar as well, amplifying the sense of catastrophic impact.