Shloka 163
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
मामेव सतत विद्राश्चिन्तयन्त उपासते । शान्तिपरायण, संयमी, जिज्ञासु, काम-क्रोध-द्वेघपहित आसक्तिशून्य, निष्पाप, सात्विक, नित्य अहंकारशून्य तथा अध्यात्मज्ञानकुशल यति एवं ब्राह्मण सदा मेरा ही चिन्तन करते हुए उपासना करते हैं
mām eva satataṃ vidrāś cintayanta upāsate | śāntiparāyaṇāḥ saṃyaminaḥ jijñāsavaḥ kāma-krodha-dveṣa-prahitāḥ āsaktiśūnyā niṣpāpāḥ sāttvikā nityam ahaṅkāraśūnyāḥ tathā adhyātmajñānakuśalā yataya evaṃ brāhmaṇāḥ sadā mamaiva cintanaṃ kṛtvā upāsate |
ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਤੱਤਵ-ਜਿਗਿਆਸੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਸਕਤੀ-ਸ਼ੂਨ੍ਯ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਤਵਿਕ। ਨਿੱਤ ਅਹੰਕਾਰ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਐਸੇ ਯਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
देव उवाच
Educational Q&A
True worship is defined as steady contemplation of the Divine supported by ethical and psychological discipline: peace as one’s aim, restraint, freedom from desire/anger/hatred, non-attachment, purity, egolessness, and competence in self-knowledge.
A deity speaks to describe the qualities of ideal spiritual practitioners—ascetics and brahmins—who worship not merely through ritual but through constant remembrance and inner transformation, presenting a normative model of dharmic devotion in the forest-episode context of Vana Parva.