Shloka 9
कुन्ती-विलापः तथा गोविन्द-आश्वासनम्
Kuntī’s Lament and Govinda’s Consolation
आवूृतानि वरस्त्रीभिर्गुहाणि सुमहान्त्यपि । प्रचलन्तीव भारेण दृश्यन्ते सम महीतले
āvṛtāni varastrībhiḥ guhāṇi sumahānty api | pracalantīva bhāreṇa dṛśyante sama mahītale ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਮਹਲ ਵੀ, ਮਾਨੋ ਉਸ ਭੀੜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਸਮਤਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਿਲਦੇ-ਡੋਲਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the magnetic, auspicious presence of Śrī Kṛṣṇa: people—here, especially noble women—are drawn to behold him, suggesting reverence and devotion expressed through collective public gathering.
As Kṛṣṇa is to be seen, crowds assemble in such numbers that even large residences appear to tremble under the weight of those packed inside, conveying the scale of the gathering and the excitement of the moment.