Shloka 4
द्रष्टारो हि कुरवस्तं समेता महात्मानं शत्रुहणं वरेण्यम् । ब्रुवन्तं वाचमनृशंसरूपां वृष्णिश्रेष्ठ मोहयन्तं मदीयान्,महात्मा, शत्रुहन्ता तथा सबके वरण करनेयोग्य वे वृष्णिकुलभूषण श्रीकृष्ण यहाँ आकर कृपापूर्ण कोमल वाक्य बोलेंगे और हमारे पक्षवर्ती राजाओंको मोहित करेंगे; इस अवस्थामें समस्त कौरव उन्हें देखेंगे
dṛṣṭāro hi kuravas taṃ sametā mahātmānaṃ śatruhaṇaṃ vareṇyam | bruvantaṃ vācam anṛśaṃsarūpāṃ vṛṣṇiśreṣṭhaṃ mohayantaṃ madīyān ||
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਤਦ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਹੰਤਾ, ਵਰੇਣ੍ਯ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ। ਉਹ ਕਰੁਣਾ ਅਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਘੜੇ ਬਚਨ ਬੋਲਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਅਨ੍ਰਿਸ਼ੰਸ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੱਖ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣਗੇ।
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of compassionate speech (anṛśaṃsā vāk): words grounded in gentleness and goodwill can influence political outcomes, sometimes more effectively than force. It also shows how virtue and persuasive diplomacy can be perceived as a threat by those committed to an unjust course.
Dhṛtarāṣṭra anticipates Kṛṣṇa’s arrival in the Kuru assembly during the pre-war negotiations. He worries that Kṛṣṇa—renowned, noble, and persuasive—will address the court with kindly, compelling words and thereby sway or unsettle the kings aligned with Dhṛtarāṣṭra’s side.