Shloka 22
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
नाथर्मे ते धीयते पार्थ बुद्धि- न संरम्भात् कर्म चकर्थ पापम् । आत्थ कि तत् कारणं यस्य हेतो: प्रज्ञाविरुद्धं कर्म चिकीर्षमीदम्
sañjaya uvāca | nātharme te dhīyate pārtha buddhir na saṃrambhāt karma cakartha pāpam | āttha ki tat kāraṇaṃ yasya hetoḥ prajñāviruddhaṃ karma cikīrṣam idam ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੂੰ ਕਦੇ ਪਾਪਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤਾਂ ਦੱਸ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਨੰਦਨ, ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਬਲ ਕਾਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਜ్ఞਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਹ ਯੁੱਧ-ਸਮ ਪਾਪਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
संजय उवाच
Educational Q&A
Even a person known for dharmic restraint should not act from impulse or against clear discernment; if one is about to do a grave act like war, it must be justified by a compelling and ethically defensible cause rather than anger or confusion.
Sañjaya addresses Pārtha (Arjuna), reminding him of his established character—never inclined to adharma and never committing sin even in anger—and presses him to explain what strong reason could make him now intend a war-like act that seems contrary to his own wisdom.