Shloka 226
अग्नौ वाससि सूर्ये च सुखं शीते<थधिगच्छति । जब गर्मी पड़ती है
agnau vāsasi sūrye ca sukhaṁ śīte ’thādhigacchati
ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਛਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਪੈਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਓੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅराजਕਤਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਡਰ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੀ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ऐल उवाच
Educational Q&A
Comfort is relative to conditions (heat/cold), but the deeper teaching is that without security and social order (dharma upheld in society), ordinary sources of pleasure fail; fear destroys the possibility of peace.
In the didactic discourse of Śānti Parva, the speaker (Aila) uses a simple seasonal analogy—seeking shade and water in heat, and fire, sun, and clothing in cold—to illustrate that well-being depends on proper supports, and to underline that anarchy or insecurity negates all such comforts.