Shloka 53
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
कर्मणा मनसा वाचा यो द्विष्याद् विष्णुमव्ययम् । नृपश्रेष्ठ! जो मन, वाणी, और क्रियाद्वारा अविनाशी भगवान् विष्णुके साथ द्वेष रखता है, उसका न इस लोकमें ठिकाना है और न परलोकमें
karmaṇā manasā vācā yo dviṣyād viṣṇum avyayam | nṛpaśreṣṭha! tasya na iha loke ṭhikānaṃ na ca paraloke ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਨ੍ਰਿਪਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਜੋ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਨ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Hostility toward the divine—especially expressed through the three channels of action, thought, and speech—destroys one’s moral and spiritual stability, leading to loss of well-being here and unfavorable destiny hereafter.
Vaiśampāyana continues a didactic passage in Śānti Parva, addressing a king and stating a moral consequence: one who hates the imperishable Viṣṇu in any mode (deed, mind, or word) gains no secure standing in either world.