Shloka 18
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
स हि परमगुरुर्जनभुवनपति: पृथुधरणिधर: श्रुतिविनयनिधि: । शमनियमनिधिर्द्धिजपरमहित- स्तव भवतु गतिहरिरमरहित:
sa hi paramagurur janabhuvanapatiḥ pṛthudharaṇidharaḥ śrutivinayanidhiḥ | śamaniyamanidhir dvijaparamahitaḥ stava bhavatu gatir harir amarahitaḥ ||
ਉਹ ਪਰਮ ਗੁਰੂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਾਰਕ; ਵੇਦ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵਿਨਯ ਦਾ ਭੰਡਾਰ; ਸ਼ਮ-ਨਿਯਮ ਦੀ ਨਿਧਿ; ਦਵਿਜਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰਕ—ਉਹੀ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਗਤੀ ਹੋਵੇ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Hari as the highest refuge: true guidance rests in a ruler who embodies Vedic wisdom, humility, self-restraint (śama), disciplined observance (niyama), and active benevolence toward Brahmins and the gods—linking political authority with ethical and spiritual virtues.
Vaiśampāyana, in the didactic flow of Śānti Parva, offers a laudatory characterization of Hari and invokes him as the listener’s support and destination—framing the ensuing instruction within devotion and the ideal of dharmic guardianship.