Shloka 7
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
सौतिरुवाच तस्मिन् यज्ञे वर्तमाने राज्ञ: पारिक्षितस्य वै
sautir uvāca tasmin yajñe vartamāne rājñaḥ pārīkṣitasya vai, paripapraccha rājendraḥ pitāmaha-pitāmaham |
ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸ਼ੌਨਕ! ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਦਾ ਯੱਗ ਵਿਧੀ-ਪੂਰਵਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਦੋਂ ਅਵਕਾਸ ਮਿਲਿਆ, ਤਦੋਂ ਰਾਜੇੰਦਰ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਵੇਦ-ਨਿਧਿ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਮਹਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪੁੱਛਿਆ।
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic learning through disciplined inquiry: even a powerful king, amid ritual action, seeks guidance from a venerable authority (Vyāsa). It models humility, respect for lineage and tradition, and the ethical priority of seeking right understanding before acting.
During Janamejaya’s ongoing sacrifice, a pause occurs between rites. The king uses this interval to question Vyāsa—his remote ancestor and the revered compiler-sage—setting up the next portion of instruction or narration.