Shloka 13
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
नच मां ते ददृशिरे न च द्रक्ष्यति कश्नन । ऋते हौकान्तिकश्रेष्ठात् त्वं चैवैकान्तिकोत्तम:
na ca māṃ te dadṛśire na ca drakṣyati kaścana | ṛte hy aikāntikaśreṣṭhāt tvaṃ caivāikāntikottamaḥ ||
ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਵੇਖੇਗਾ। ਇਕਾਗ੍ਰ ਅਨਨ੍ਯ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਨਨ੍ਯ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Divine vision (darśana) is not presented as a general entitlement but as a grace granted to those with aikāntika-bhakti—exclusive, unwavering devotion. The verse emphasizes spiritual eligibility grounded in single-minded commitment rather than status or mere curiosity.
Bhīṣma, speaking in the Śānti Parva’s instructional setting, conveys a statement (in the voice of the divine or as a doctrinal assertion) that others could not perceive this divine presence, whereas the addressed person did—because that person is foremost among the Lord’s exclusive devotees.