Shloka 1
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
इस प्रकार श्रीमहाभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत गोक्षधर्मपर्वमें नाययणका महत्त्वविषयक तीन सौ पैंतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ ३३५ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठका १ श्लोक मिलाकर कुल ५६ श्लोक हैं) ऑपन-- मा बक। अपर षट्त्रिशर्दाधिकत्रिशततमो< ध्याय: राजा उपरिचरके यज्ञमें भगवानपर बृहस्पतिका क्रोधित होना
bhīṣma uvāca | tato 'tīte mahākalpe utpanne 'ṅgirasaḥ sute | babhūvur nirvṛtā devā jāte devapurohite ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ! ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਮਹਾਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅੰਗਿਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣੇ, ਤਦ ਦੇਵਗਣ ਗਹਿਰੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the dharmic role of a rightful spiritual guide: when Bṛhaspati becomes the devas’ purohita, cosmic and social order is strengthened, bringing ‘nirvṛti’ (settled well-being). It implies that proper counsel and sacred learning are stabilizing forces for governance and community.
Bhīṣma begins a new episode for Yudhiṣṭhira, setting the scene in a remote cosmic past: Bṛhaspati, born as Aṅgiras’s son, is appointed priest of the gods, and the gods rejoice—preparing the ground for the subsequent account involving divine rites and the revelation of higher divine glory.