Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 8
Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
मानुष्यमसुखं प्राप्प य: सज्जति स मुहाृति । नालं स दुःखमोक्षाय संयोगो दुःखलक्षणम्
mānuṣyam asukhaṁ prāpya yaḥ sajjati sa muhyati | nālaṁ sa duḥkhamokṣāya saṁyogo duḥkhalakṣaṇaḥ ||
ਇਸ ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ—ਜਿੱਥੇ ਸੱਚਾ ਸੁਖ ਵੀ ਦੁਰਲਭ ਹੈ—ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ-ਲੱਛਣ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੁੱਖ-ਮੋਚਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ।
नारद उवाच
Educational Q&A
Human life is easily wasted in attachment; sense-contact (saṁyoga) is inherently bound up with suffering, so liberation from sorrow requires detachment and a higher pursuit than enjoyment of objects.
In the didactic discourse of Śānti Parva, Nārada instructs the listener by warning that attachment to worldly objects after gaining a rare human birth leads to delusion and cannot bring freedom from suffering.