Shloka 7
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
तब रतिकी उपासनामें लगे हुए सभी लोग भोगीको ही कृतार्थ मानकर रतिके द्वारा जो विषय-सुख प्राप्त होता है, उससे बढ़कर दूसरा कोई लाभ नहीं समझते हैं ।।
tato lobhābhibhūtātmā saṅgād vardhayate janam | puṣṭyarthaṃ caiva tasyeha janasya arthaṃ cikīrṣati ||
ਫਿਰ ਲੋਭ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਦੇ ਵੱਸ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ-ਪੋਸ਼ਣਾ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਅਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ; ਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਯ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਪਰਮ ਕ੍ਰਿਤਾਰਥਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
पराशर उवाच
Educational Q&A
Attachment to sensual pleasure breeds greed; greed then drives expansion of dependents and the compulsion to accumulate wealth for their maintenance—illustrating a self-reinforcing cycle that binds one to worldly striving rather than higher aims.
Parāśara describes a psychological progression: people who treat erotic enjoyment as the supreme good become dominated by greed; from attachment they enlarge their household, and then feel compelled to seek wealth to support and sustain that growing family circle.