Shloka 148
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
अमोघदर्शिन् मम चेत् प्रसाद॑ संतापदग्धस्य विभो प्रकुर्या: । सुतस्य सञ्जीवनमद्य मे स्यात् तव प्रसादात् सुतसड़मश्च
amoghadarśin mama cet prasādaṃ santāpadagdhasya vibho prakuryāḥ | sutasya sañjīvanam adya me syāt tava prasādāt suta-saṅgamaś ca ||
ਯ੍ਰਿਞ੍ਜਯ ਬੋਲਿਆ— ਹੇ ਅਮੋਘ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ-ਸ਼ੋਕ ਦੇ ਸੰਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।
यृंजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the devotional ethic of seeking divine grace in extreme suffering: grief is acknowledged as a consuming fire, yet the supplicant turns to a higher power with humility, trusting that compassion and favor can transform even seemingly irreversible loss.
Yṛñjaya, overwhelmed by sorrow for his dead son, addresses a divine figure described as an infallible seer. He petitions for mercy, asking that his son be revived and that he may experience reunion through the deity’s grace.