जनक-राज्ञः मौण्ड्य-परिव्रज्या-विवादः
Janaka’s Renunciation Questioned; Discourse on Dāna and Detachment
काषायैरजिनैश्वीरैर्नग्नान् मुण्डान् जटाधरान् । बिभ्रत् साधून् महाराज जय लोकान् जितेन्द्रिय:
kāṣāyair ajinaiś cīraiḥ nagnān muṇḍān jaṭādharān | bibhrat sādhūn mahārāja jaya lokān jitendriyaḥ ||
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਤੁਸੀਂ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰੋ ਜੋ ਕਾਸ਼ਾਇ ਬਸਤਰ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਅਤੇ ਵਲਕਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜਟਾਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਧਰਮਮਈ ਪੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ।
अजुन उवाच
A ruler (or any householder) should practice self-control and uphold dharma by supporting genuine renunciants; such righteous patronage is presented as a means to accrue merit and attain auspicious realms.
Arjuna addresses a king and urges him to maintain ascetics distinguished by austere marks—ochre robes, deer-skins, bark garments, nakedness, shaven heads, or matted hair—framing this support as a dharmic act that leads to victory in ‘worlds’ of merit.