Shloka 92
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
पुत्रशोकाभितप्तानां मृतानामद्य व: क्षमम् । सुखसम्भावनं कृत्वा धारयित्वा सुखं स्वयम् | त्यक्त्वा गमिष्यथ क्वाद्य समुत्सृज्याल्पबुद्धिवत्
jambuka uvāca | putraśokābhitaptānāṁ mṛtānām adya vaḥ kṣamam | sukhasambhāvanaṁ kṛtvā dhārayitvā sukhaṁ svayam | tyaktvā gamiṣyatha kvādya samutsṛjyālpabuddhivat ||
ਜੰਬੂਕ ਬੋਲਿਆ—ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮਾਨੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮ੍ਰਿਤ-ਪ੍ਰਾਇ ਹੋ; ਅੱਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਬਾਲਕ ਤੋਂ ਸੁਖ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਸੁਖ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਆਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਅਲਪ-ਬੁੱਧੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੋਗੇ?
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
Do not let grief drive you into rash, self-defeating abandonment; when a path to renewed well-being is possible, one should sustain hope and act with steadiness and responsibility rather than foolishly casting it away.
Jambuka addresses people overwhelmed by the loss of a son, rebuking their impulse to withdraw or give up; he urges them to hold to the prospect of happiness connected with the child and not abandon him in despair.