Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 96
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
चित्रमालाधरा: केचित् केचिद् रोमाननास्तथा । विग्रहैकरसा नित्यमजेया: सुरसत्तमै:
citra-mālā-dharāḥ kecit kecid romānanaḥ tathā | vigrahaika-rasā nityam ajeyāḥ sura-sattamaiḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਮੁਖ ਘਣੇ ਰੋਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਯੁੱਧ-ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਸ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੇਯ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral danger: when conflict becomes one’s sole ‘taste’ (eka-rasa), war turns from a reluctant duty into a defining appetite. Such fixation magnifies destructive power and makes reconciliation difficult, implicitly warning that valor without restraint can oppose dharma.
Vaiśampāyana is describing formidable beings/warriors distinguished by strange garlands and hair-covered faces. Their constant delight in fighting marks them as fearsome combatants, portrayed as unconquerable even by the greatest gods.