Shloka 110
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
शतघ्नीचक्रहस्ताश्व तथा मुसलपाणय: । असिमुद्गरहस्ताश्न दण्डहस्ताश्व भारत,भरतनन्दन! किन्हींके हाथोंमें शतघ्नी थी तो किन्हींके चक्र। कोई हाथमें मुसल लिये हुए थे तो कोई तलवार, मुद्गर और डंडे लेकर खड़े थे
śataghnī-cakra-hastāś ca tathā musala-pāṇayaḥ | asi-mudgara-hastāś ca daṇḍa-hastāś ca bhārata bharata-nandana ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਬੋਲੇ— ਹੇ ਭਾਰਤ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ! ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਤਘਨੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ-ਅਸਤ੍ਰ। ਕੁਝ ਮੁਸਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਤਲਵਾਰ, ਮੁਦਗਰ ਅਤੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive rather than doctrinal: it underscores the organized readiness for war and the kṣatriya world of sanctioned violence. Ethically, it frames battle as a domain where duty is enacted through disciplined preparedness, while also reminding the listener of the grim material reality of warfare—men defined by the weapons they carry.
Vaiśampāyana narrates a battlefield scene in which warriors stand armed with various weapons—śataghnīs, discus-weapons, clubs, swords, maces, and staves—indicating a mobilized force poised for combat in the Shalya Parva context.