Shloka 24
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
मम दीनस्य लुब्धस्य मौख्येण हतचेतस: । त्वं गतिस्त्वं च मे नाथ: प्रसादं कर्तुमहसि
mama dīnasya lubdhasya maukhyena hatacetasaḥ | tvaṃ gatis tvaṃ ca me nāthaḥ prasādaṃ kartum arhasi, bharataśreṣṭha! |
ਮੈਂ ਦीन ਹਾਂ, ਲੋਭੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨੇ ਮੇਰਾ ਚਿੱਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਗਤੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਥ ਤੇ ਰੱਖਿਅਕ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸੋਭਦੀ ਹੈ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models ethical self-assessment and repentance: admitting greed and folly, then seeking mercy from a higher moral authority. It emphasizes humility and taking refuge in the righteous protector rather than justifying one’s wrongdoing.
A speaker, portrayed as guilty and mentally confounded, addresses a revered figure as “best of the Bharatas,” declaring that person to be his sole refuge and protector and requesting grace/forgiveness.