Shloka 266
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
वासुदेवं च दशभिद्रौणिरविव्याध भारत । भरतनन्दन! तब अअश्वत्थामाने अत्यन्त तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बारह बाणोंसे अर्जुनको और दस सायकोंसे श्रीकृष्णको भी घायल कर दिया
sañjaya uvāca | vāsudevaṃ ca daśabhir drauṇir avivyādha bhārata | bharatanandana! tadā aśvatthāmā atyanta-tejaḥ-kṛtān suvarṇa-maya-pakṣavān dvādaśa-bāṇaiḥ arjunaṃ daśa-sāyakaiś ca śrīkṛṣṇaṃ api vyathayām āsa |
ਸੰਜਯ ਬੋਲੇ—ਹੇ ਭਾਰਤ! ਦ੍ਰੋਣਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ (ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿੰਧ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਭਰਤਨੰਦਨ! ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਕਰਕੇ, ਸੁਵਰਨ-ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਰਾਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਸ ਸ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral atmosphere of war: martial skill and wrath can lead even revered figures to be treated as ordinary targets. It invites reflection on kṣatriya-dharma—courage and combat duty—while also hinting at the ethical tension between prowess and restraint.
Sanjaya reports that Aśvatthāmā, fighting fiercely, shoots powerful, golden-fletched arrows—wounding Arjuna with twelve arrows and also striking Kṛṣṇa (as Arjuna’s charioteer) with ten arrows.