Shloka 13
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत शल्यपर्वमें शल्यका युद्धविषयक तेरहवाँ अध्याय पूरा हुआ,चक्राणां पततां चापि युगानां च धरातले समदृश्यन्त पार्थस्य रथमार्गेषु भारत । भारत! महाभाग! अर्जुनके रथके मार्गोमें धरतीपर गिरते हुए रथके पहियों, जूओं तरकसों, पताकाओं, ध्वजों, रथों, हरसों, अनुकर्षों, त्रिवेणु नामक काष्ठों, धुरों, रस्सियों, चाबुकों, कुण्डल और पगड़ी धारण करनेवाले मस्तकों, भुजाओं, कंधों, छत्रों, व्यजनों और मुकुटोंके ढेर-के-ढेर दिखायी देने लगे
sañjaya uvāca | cakrāṇāṃ patatāṃ cāpi yugānāṃ ca dharātale samadṛśyanta pārthasya rathamārgeṣu bhārata |
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਾਰਤ! ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਜੂਏ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਮਥੇ ਹੋਏ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਅੰਗ-ਉਪਾਂਗ, ਤੂਣੀਰ, ਪਤਾਕਾ-ਧੁਜ, ਈਸ਼ਾਂ, ਅਨੁਕਰਸ਼, ਤ੍ਰਿਵੇਣੂ ਲੱਕੜ, ਧੁਰੇ, ਰੱਸੇ, ਚਾਬੁਕ—ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪਗੜੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਟੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮੋਢੇ, ਛਤਰ, ਵਿਅਜਨ ਤੇ ਮੁਕੁਟ—ਢੇਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਪਥ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਦਿੱਖਦੀ ਲਕੀਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
संजय उवाच