Shloka 15
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
दीप्तास्यनयनाश्षात्र नैकपादशिरोभुजा: । रत्नचित्राज्भदधरा: समुद्यतकरास्तथा
dīptāsyanayanāḥ śastrā naika-pāda-śiro-bhujāḥ | ratna-citrāmbara-dharāḥ samudyata-karās tathā ||
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਅਤੇ ਨੇਤਰ ਦਹਕਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਸਨ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਪੈਰ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਭੁਜਾਵਾਂ ਸਨ; ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਲਈ ਉਦਯਤ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma-driven violence breeds terror and a sense of demonic disorder: when ethical restraint collapses, the world is experienced as hostile and uncanny, reflecting the moral darkness of the act about to unfold.
Sañjaya describes frightening, supernatural-looking figures—radiant-eyed, weapon-bearing, multi-limbed—appearing in the night. This functions as an ominous atmosphere-setting for the Sauptika episode, where stealthy killing and panic dominate the scene.