Shloka 11
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
हिरण्यकवचं देवं चन्द्रमौलिवि भूषणम् । प्रपद्ये शरणं देव॑ं परमेण समाधिना
hiraṇyakavacaṃ devaṃ candramaulivibhūṣaṇam | prapadye śaraṇaṃ devaṃ parameṇa samādhinā ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਸੁਵਰਨ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਰ-ਮੌਲੀ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਉਸ ਦੇਵ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਪਰਮ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਸਹਿਤ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹਾਂ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse models śaraṇāgati (taking refuge): in crisis and moral darkness, one steadies the mind through samādhi-like focus and entrusts oneself to the Divine as the ultimate protector, rather than relying solely on human power.
In the Sauptika Parva’s aftermath of night-violence, Sañjaya voices a devotional invocation, identifying the Lord by iconic marks (golden armor, moon-crested crown) and declaring surrender with concentrated mind—framing the events within a theistic, protective appeal.