Shloka 11
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
द्रौणिमुक्तान् शरांस्तांस्तु तद् भूतं॑ महदग्रसत् । उदधेरिव वार्योघान् पावको वडवामुख:
drauṇimuktān śarāṁs tāṁs tu tad bhūtaṁ mahad agrasat | udadher iva vāryoghān pāvako vaḍavāmukhaḥ ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦ੍ਰੋਣ-ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭੂਤ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ; ਜਿਵੇਂ ਵਡਵਾਨਲ ਅੱਗ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that human aggression and even formidable weapons are not absolute; a greater elemental/cosmic power can neutralize them. It frames violence as ultimately bounded by a higher order that can impose restraint.
Aśvatthāman (Drauṇi) releases a volley of arrows, but a mighty elemental force appears and consumes them all, compared to the submarine fire that drinks the ocean’s waters.