Shloka 31
विदुरश्चापि तामार्ता कुन्तीमाश्चास्य हेतुभि: । प्रावेशयद् गृहं क्षत्ता स्वयमार्ततर: शनै:,विदुरजी शोकाकुला कुन्तीको अनेक प्रकारकी युक्तियोंद्वारा धीरज बँँधाकर उन्हें धीरे- धीरे अपने घर ले गये। उस समय वे स्वयं भी बहुत दुःखी थे
viduraś cāpi tām ārtāṃ kuntīm āśvāsya hetubhiḥ | prāveśayad gṛhaṃ kṣattā svayam ārtataraḥ śanaiḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਤਰਕਯੁਕਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਬੰਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁਖੀ ਸੀ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even the wise and dutiful may be inwardly broken by injustice, yet dharma requires compassionate action: Vidura restrains his own grief to steady Kuntī through reasoned consolation and protective care.
After a calamity that leaves Kuntī distressed, Vidura approaches her, comforts her with various arguments, and slowly escorts her into his home—though he himself is suffering even more.