Shloka 33
ततोअब्रवीत् तां प्रसभं निगृहा केशेषु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम् | कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च त्राणाय विक्रोशति याज्ञसेनी,यह सुनकर दुःशासन उसके काले-काले केशोंको और जोरसे पकड़कर कुछ बकने लगा; इधर यज्ञसेनकुमारी कृष्णाने अपनी रक्षाके लिये सर्वपापहारी, सर्वविजयी, नरस्वरूप भगवान् श्रीकृष्णको पुकारने लगी
tato ’bravīt tāṃ prasabhaṃ nigṛhya keśeṣu kṛṣṇeṣu tadā sa kṛṣṇām | kṛṣṇaṃ ca jiṣṇuṃ ca hariṃ naraṃ ca trāṇāya vikrośati yājñasenī ||
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁੱਃਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਕੇਸ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਯਾਜ਼্ঞਸੇਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੀਖ ਉਠੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ਼ਣੂ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਰ ਨੂੰ—ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ।
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical collapse of public power when violence and humiliation are inflicted on the innocent, and it frames refuge (śaraṇāgati) as a dharmic response: when human protectors fail, one appeals to higher righteousness—symbolized by invoking Kṛṣṇa/Hari and the divine-human ideals Nara and the heroic Jishṇu.
In the Kaurava assembly, Draupadī is assaulted and restrained by her hair; amid this outrage she cries out for rescue, calling upon Kṛṣṇa, Arjuna (Jishṇu), Hari, and Nara—names that represent divine protection and righteous strength.