Shloka 14
द्वावेतौ ग्रसते भूमि: सर्पों बिलशयानिव । राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम्
dvāv etau grasate bhūmiḥ sarpōn bilaśayān iva | rājānaṃ cāvirōddhāraṃ brāhmaṇaṃ cāpravāsinam ||
ਧਰਤੀ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਕਰਕੇ ਧਰਮ-ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Neglect of svadharma leads to downfall: a king must actively uphold order and restrain wrongdoing, while a brāhmaṇa is expected to pursue disciplined spiritual life (often idealized as going forth/wandering rather than remaining complacently settled).
In the Sabha Parva context, Duryodhana is speaking in a political-moral register, using a proverb-like image to argue that passivity in rulership and complacency in spiritual vocation are self-destructive, as if the very earth consumes such persons.