Shloka 51
ते वर्धयित्वा नृपतिं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् । जितकाशिनो लब्धलक्ष्या युद्धशौण्डा: प्रहारिण:
te vardhayitvā nṛpatiṁ dharmātmānaṁ yudhiṣṭhiram | jitakāśino labdhalakṣyā yuddhaśauṇḍāḥ prahāriṇaḥ ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਉਹ ਬਹਾਦੁਰ ਯੋਧੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਉੱਲਾਸਿਤ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਯੁੱਧ-ਨਿਪੁਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਸਤੁਤੀ-ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੰਤਾਪੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, the passage foregrounds dharma and proper conduct: honoring a righteous leader (Yudhiṣṭhira) and acknowledging the decisive, dharma-aligned agency of Kṛṣṇa and Arjuna. Victory is framed not merely as conquest but as the fulfillment of a rightful aim, accompanied by respectful praise and orderly return.
After a successful engagement, the warriors rejoice as victors. They congratulate King Yudhiṣṭhira, praise Kṛṣṇa and Arjuna for afflicting the enemy, and then happily go back to their camp.