Shloka 56
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तायुभौ महेन्द्रवीर्यपप्रतिमानपौरुषौ । सुवर्णमुक्तामणिवज्विद्रुमै- रलंकृतावप्रतिमेन रंहसा
mahendrāvāha-pratimena tāv ubhau mahendra-vīrya-pratimānapauruṣau | suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-vidrumair alaṅkṛtāv apratimena raṁhasā ||
ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗੇ ਇਕੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਰਥ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਮਾਨ ਸਨ; ਅਦੁੱਤੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਮਣੀ, ਹੀਰੇ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਦਿਪਤਿਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਕਾਰ ਰੂਪ ਲੱਗੇ—ਯੁੱਧ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਵੀ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਚੇ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ।
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical ideal of fearless resolve and disciplined prowess in a righteous cause: true strength is not mere aggression but confident steadiness aligned with duty, symbolized by Kṛṣṇa and Arjuna appearing ‘Indra-like’—power guided by higher purpose.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering or standing in the battle on a chariot likened to Indra’s—swift, incomparable, and richly adorned—highlighting their formidable presence and the awe they inspire among warriors.