Shloka 24
इत्येवमुक्त्वा विरराम शल्यो दुर्योधनं शोकपरीतचेता: । हा कर्ण हा कर्ण इति ब्रुवाण- मार्त विसंज्ञं भृशमश्रुनेत्रम्
ity evam uktvā virarāma śalyo duryodhanaṃ śokaparītacetāḥ | hā karṇa hā karṇa iti bruvāṇaṃ ārta-visañjñaṃ bhṛśam aśrunetram ||
ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ ਆਰਤ ਹੋ ਕੇ “ਹਾ ਕਰ্ণ! ਹਾ ਕਰ্ণ!” ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਧਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ।
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of war: even kings and commanders are undone by grief. It implicitly warns that attachment to power and reliance on a single champion culminate in collapse when that support is lost, revealing the fragility of adharma-driven ambition.
After speaking to Duryodhana, Śalya stops, overcome with sorrow. Duryodhana, devastated by Karṇa’s fall, repeatedly cries out Karṇa’s name, becomes nearly senseless, and weeps uncontrollably.