Shloka 12
शरास्तु कर्णार्जुनबाहुमुक्ता विदार्य नागाश्चमनुष्यदेहान् । प्राणान् निरस्याशु महीं प्रतीयु- महोरगा वासमिवातिताम्रा:
śarās tu karṇārjuna-bāhu-muktā vidārya nāgāṁś ca manuṣya-dehān | prāṇān nirasyāśu mahīṁ pratīyur mahā-uragā vāsaṁ ivātitāmrāḥ ||
ਸ਼ਲ੍ਯ ਬੋਲਿਆ— ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਝੱਟ ਪ੍ਰਾਣ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਧੱਸ ਜਾਂਦੇ— ਜਿਵੇਂ ਤਾਂਬੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਘੁੱਸਦੇ ਹੋਣ।
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral gravity of war: extraordinary skill and valor, when exercised in battle, become a swift and indiscriminate instrument of death. It invites reflection on the ethical cost of martial excellence and the fragility of life.
Śalya describes the intensity of the duel: arrows shot by Karṇa and Arjuna pierce elephants and men, expel their life-breath, and then drop to the ground, compared to great serpents returning to their abode—an image emphasizing both speed and deadly inevitability.