Shloka 80
ततः किरीटी भृशमुग्रनि:स्वनं महाशरं सर्पविषानलोपमम् । अयस्मयं रौद्रमहास्त्रसम्भृतं महाहवे क्षेप्तुमना महामति:
tataḥ kirīṭī bhṛśam ugraniḥsvanaṃ mahāśaraṃ sarpaviṣānalopamam | ayasmayaṃ raudramahāstrasambhṛtaṃ mahāhave kṣeptumanā mahāmatiḥ ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤਦ ਮਹਾਂਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕਿਰਿਟਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਤਿ ਉਗ੍ਰ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ-ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਭਰਿਤ ਸੀ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of warfare: even a righteous warrior may feel compelled to employ terrifying, mantra-empowered force when facing a formidable opponent. It invites reflection on proportionality, restraint, and the ethical cost of escalation—even when one believes one fights for dharma.
Sañjaya describes Arjuna preparing to launch a massive, iron arrow, charged with a fierce great astra, roaring loudly and likened to venom and fire—directed against Karṇa in the thick of the great battle.