Shloka 7
ततो जाल॑ बाणमयं महान्तं सर्वेडद्राक्षु; कुरव: सोमकाश्व । नानन््यं च भूतं ददृशुस्तदा ते बाणान्धकारे तुमुलेडथ किंचित् ७ ।।
tato jālaṃ bāṇamayaṃ mahāntaṃ sarve dadṛkṣuḥ kuravaḥ somakāś ca | nānyaṃ ca bhūtaṃ dadṛśus tadā te bāṇāndhakāre tumule ’tha kiñcit || 7 ||
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਬਾਣਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ, ਕੋਲਾਹਲ ਭਰੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how violence generates not only physical danger but also moral and perceptual blindness: in the chaos of war, clarity vanishes, and even recognition of living beings is lost. It implicitly warns that adharma-driven conflict produces a darkness that overwhelms discernment.
Sañjaya reports that a massive ‘net’ of arrows fills the battlefield. Both the Kuru forces and the Somakas witness it, but the arrow-induced, tumultuous darkness becomes so thick that they cannot see anyone else—no distinct beings are visible amid the storm of missiles.