Shloka 38
तदुत्तमेषून्मथितं विषाग्निना प्रदीप्तमर्चिष्मदथो क्षितौ प्रियम् । पपात पार्थस्य किरीटमुत्तमं दिवाकरो<स्तादिव रक्तमण्डल:
tad uttameṣu unmathitaṁ viṣāgninā pradīptam arciṣmad atho kṣitau priyam | papāta pārthasya kirīṭam uttamaṁ divākaro 'stād iva raktamaṇḍalaḥ ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲੇ—ਤਦ ਉਸ ਪਰਮ ਬਾਣ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪਾਰਥ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਮੁਕੁਟ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਪੱਛਮੀ ਦਿਗੰਤ ਤੇ ਲਾਲ ਗੋਲ ਸੂਰਜ ਥੱਲੇ ਲਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even the most splendid marks of status and protection—like a hero’s crown—can be suddenly undone in war; the verse underscores the fragility of external glory and the sobering impartiality of battle, conveyed through a cosmic simile (the setting sun).
In the midst of combat, a supreme arrow strikes in such a way that Arjuna’s cherished crown is dislodged; it blazes as though ignited by a poison-fire and falls to the ground, compared to the red sun descending at sunset.