Shloka 27
इतीदमुक्त्वा विससर्ज तं शरं प्रयत्नतो वर्षमणाभिपूजितम् । हतो$सि वै फाल्गुन इत्यधिक्षिप- न्रुवाच चोच्चैरगिरिमूर्जितां वृष:
ity idam uktvā visasarja taṁ śaraṁ prayatnato varṣamāṇābhipūjitam | hato ’si vai phālguna ity adhikṣipan rurova coccair agirim ūrjitāṁ vṛṣaḥ ||
ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ ਕਰਨ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ—ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸ਼ਤਰੂ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਤਾਣਾ ਮਾਰਦਿਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ—“ਫਾਲਗੁਣ! ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how long-cultivated power and devotion can be directed toward destructive ends in war, and how speech (taunts, boasts) becomes an ethical instrument—used to intimidate and destabilize the opponent. It invites reflection on restraint (vāg-dharma) even amid kṣatriya conflict.
After speaking, Karṇa releases a specially revered arrow with full effort at Arjuna and loudly taunts him, declaring that Arjuna is surely slain—signaling Karṇa’s confidence and the escalation of the duel.