Shloka 186
निपेतुरप्युत्तमपुष्पवृष्टय: सुगन्धिगन्धा: पवनेरिता: शुभा: | तत्पश्चात् आकाशमें हर्षसे उल्लासित हुए दर्शकोंद्वारा साधुवाद देनेके साथ-साथ दिव्य बाजे भी बजाये जाने लगे। वायुकी प्रेरणासे वहाँ सुन्दर सुगन्धित और उत्तम फूलोंकी वर्षा होने लगी
nipetur apy uttama-puṣpa-vṛṣṭayaḥ sugandhi-gandhāḥ pavaneritāḥ śubhāḥ |
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਤਦਪਸ਼ਚਾਤ ਹਵਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਪਿਆ—ਆਨੰਦਿਤ ਦਰਸ਼ਕ ‘ਸਾਧੁ!’ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਜੇ ਵੀ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary deeds in the epic are framed by ‘cosmic’ responses—omens and auspicious signs—suggesting that actions in war are not merely physical events but are evaluated within a moral and symbolic universe where approval or wonder is expressed through nature and the divine.
Sañjaya reports an auspicious spectacle: fragrant, excellent flowers rain down, carried by the wind, while onlookers exclaim in praise and divine instruments sound—marking a climactic moment of admiration for what has just occurred on the battlefield.