Shloka 115
“गोविन्द! जैसे मतवाला हाथी फले-फूले वृक्षको तोड़ डालता है, उसी प्रकार आज मैं इस कर्णको मथ डालूँगा। आप यह सब कुछ अपनी आँखों देखेंगे ।। अद्य ता मधुरा वाच: श्रोतासि मधुसूदन । दिष्ट्या जयसि वार्ष्णेय इति कर्णे निपातिते
govinda! yathā mattaḥ hastī phala-phulle vṛkṣaṁ toḍayati, tathā adya ahaṁ imaṁ karṇaṁ mathiṣyāmi; tvam etat sarvaṁ svacakṣuṣā drakṣyasi. adya tā madhurā vācaḥ śrotāsi madhusūdana; diṣṭyā jayasi vārṣṇeya iti karṇe nipātite.
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ— “ਗੋਵਿੰਦ! ਜਿਵੇਂ ਮੱਤਾ ਹਾਥੀ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੋਗੇ। ਅੱਜ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋਗੇ— ‘ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਵੀਰ! ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ’—ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਰਣ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਣਗੇ।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the war-time psychology of certainty and boast, framed against the idea of diṣṭi (fortune) and the presence of Krishna as a moral and strategic witness. It shows how victory is rhetorically claimed as ‘auspiciously destined,’ even while the ethical weight of violence remains implicit.
Sanjaya reports a warrior’s fierce declaration to Krishna: he will crush Karna like a maddened elephant breaking a flourishing tree, and Krishna will see it directly. The speaker anticipates the moment when words of victory—‘By good fortune you are victorious, O Varshneya’—will be heard in Karna’s presence.