Shloka 37
ततः क्रुद्धो वृषसेनो महात्मा ववर्ष ताविषुजालेन वीर: । महारथावेकरथे समेतौ शरै: प्रभिन्दन्निव पाण्डवेयौ
tataḥ kruddho vṛṣaseno mahātmā vavarṣa tāv iṣujālena vīraḥ | mahārathāv ekarathe sametau śaraiḥ prabhindann iva pāṇḍaveyau ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਫਿਰ ਮਹਾਤਮਾ ਵੀਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਇਕੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਰਥੀ ਪਾਂਡਵ ਕੁਮਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘਣੇ ਬਾਣ-ਜਾਲ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਵੇ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can intensify violence and drive a warrior to overwhelming force; it also suggests that even unity and shared resolve (two heroes on one chariot) can be tested by relentless aggression—an ethical reminder that wrath is a powerful, often destabilizing motive in war.
Sañjaya describes Vṛṣasena becoming furious and unleashing a heavy barrage of arrows at two Pāṇḍava princes who are together on a single chariot, piercing them repeatedly as though he would split them apart.