Shloka 105
“अर्जुन! तुम्हें ज्ञात होना चाहिये कि पांचालयोद्धा, द्रौपदीके पुत्र, धृष्टद्युम्न, शिखण्डी, धृष्टद्युम्नके पुत्रजण, नकुल-कुमार शतानीक, नकुल-सहदेव, दुर्मुख, जनमेजय, सुधर्मा और सात्यकि--ये सब-के-सब कर्णके वशमें पड़ गये हैं ।।
sañjaya uvāca |
abhyāhatānāṃ karṇena pāñcālānām asau raṇe |
śrūyate ninado ghoras tvadbandhūnāṃ paraṃtapa ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਅਰਜੁਨ! ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲ ਯੋਧੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦ੍ਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਕੁਲ-ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕ, ਨਾਕੁਲੀ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੁਰਮੁਖ, ਜਨਮੇਜਯ, ਸੁਧਰਮਾ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਪਰੰਤਪ! ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਹਤ ਤੇਰੇ ਬਾਂਧਵ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of warfare: tactical success (Karṇa’s blows) is inseparable from human suffering (the dreadful cries of allies). It implicitly urges discernment about the consequences of violence even when performed under kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to Arjuna that the Pāñcāla forces—counted among Arjuna’s allies/kinsmen—have been grievously struck by Karṇa, and their terrible cries are clearly heard across the battlefield.