Shloka 36
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
योडसौ सदा श्लाघते राजमध्ये दुर्योधन हर्षयन् दर्पपूर्ण: । अहं हन्ता फाल्गुनस्थेति मोहात् कच्चिद्वचस्तस्य न वै तथा तत्,जो राजाओंके बीचमें दुर्योधनका हर्ष बढ़ाता हुआ घमंडमें भरकर सदा मोहवश यह डींग हाँकता था कि मैं अर्जुनका वध कर सकता हूँ। क्या उसकी वह बात आज निष्फल हो गयी?
yo 'sau sadā ślāghate rājamadhye duryodhanaṁ harṣayan darpapūrṇaḥ | ahaṁ hantā phālgunas teti mohāt kaccid vacas tasya na vai tathā tat ||
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ’—ਕੀ ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਉਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਈ?
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of darpa (arrogant pride) and moha (delusion): public boasting to win favor in a royal court is empty when not grounded in truth and capability, and it collapses under the test of action and consequence.
Yudhiṣṭhira recalls how a warrior (implied opponent) repeatedly bragged before assembled kings—encouraging Duryodhana—that he could kill Arjuna. He now asks whether that boast has been proven false in the unfolding events of the battle.