Shloka 1
कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
/ अपने-आप बछ। सं: त्रेषष्टितमो<्ध्याय: कर्णद्वारा नकुल-सहदेवसहित युधिष्ठिरकी पराजय एवं पीड़ित होकर युधिष्ठिरका अपनी छावनीमें जाकर विश्राम करना संजय उवाच कर्णोडपि शरजालेन केकयानां महारथान् । व्यधमत् परमेष्वासानग्रत: पर्यवस्थितान्
sañjaya uvāca | karṇo 'pi śarajālena kekayānāṃ mahārathān | vyadhamat parameṣvāsān agrataḥ paryavasthitān ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ! ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਪਰਮ ਧਨੁਰਧਰ ਕੇਕਯ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and allegiance propel action: Karṇa’s mastery manifests as an overwhelming arrow-volley. Ethically, it points to the tragic tension between kṣatriya-duty (fighting for one’s side) and the destructive outcomes that such duty entails.
Sañjaya reports to the king that Karṇa unleashes a dense barrage of arrows against the Kekaya elite archers positioned before him, beginning to crush their front line.