Shloka 16
कर्णपरर्वणि त्रयोचत्वारिंशदध्यायः (Karṇa-parva Adhyāya 43) — Kṛṣṇa’s Battlefield Assessment and the Reversal Around Bhīma
कश्चिद् वाहीकदुष्टानां नातिहृष्टमना जगौ । उन्हीं बाहीकदेशी मदमत्त एवं दुष्ट स्त्रियोंका कोई सम्बन्धी वहाँसे आकर कुरुजांगल प्रदेशमें निवास करता था। वह अत्यन्त खिन्नचित्त होकर इस प्रकार गुनगुनाया करता था -- १५३ || सा नूनं बृहती गौरी सूक्ष्मकम्बलवासिनी
kaścid vāhīkaduṣṭānāṁ nātihṛṣṭamanā jagau |
ਵਾਹੀਕ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਾ ਸੀ, ਉੱਥੋਂ ਆ ਕੇ ਕੁਰੂਜਾਂਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਖਿੰਨਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਉਂ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ— “ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਲੰਮੀ-ਉੱਚੀ, ਗੌਰੀ, ਸੁੱਖਮ ਕੰਬਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical lens: when society is marked by corruption, a sensitive observer responds with inner heaviness rather than delight, and truthful speech may arise as lament or critique rather than celebration.
Karna introduces a dejected person connected with the Vāhīkas who ‘murmurs’ a statement; this functions as a narrative preface to a longer denunciation or description that follows in subsequent lines.