Shloka 546
Karṇa’s advance against the Pāṇḍava host; Arjuna’s clash with the Saṃśaptakas (कर्णस्य पाण्डवसेनाप्रवेशः—अर्जुनस्य संशप्तकसंप्रहारः)
नमो नमो नमस्ते>स्तु प्रभो इत्यब्रुवत् वच: । भगवान् त्रिलोचनकी आज्ञा पाकर स्वस्थचित्त हुए वे देवगण इस प्रकार उनकी स्तुति करने लगे--'प्रभो! आपको नमस्कार है, नमस्कार है, नमस्कार है
namo namo namaste ’stu prabho ity abruvat vacaḥ | bhagavān trilocanakyājñāṃ prāpya svasthacittāḥ te devagaṇāḥ evaṃ tasya stutiṃ kartum ārabdhāḥ— “prabho! tubhyaṃ namaskāraḥ, namaskāraḥ, namaskāraḥ” |
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਬੋਲੇ— “ਨਮੋ ਨਮੋ, ਨਮਸਤੇ’ਸਤੁ ਪ੍ਰਭੋ।” ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵਗਣ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਥਿਰਚਿੱਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ— “ਪ੍ਰਭੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Reverent submission to rightful divine authority brings inner composure; devotion expressed through repeated salutations (namaḥ) is portrayed as an ethical posture of humility and alignment with higher order.
A host of gods, having received the instruction of the Three‑eyed Lord (Śiva), become tranquil and begin praising him, repeatedly offering salutations—presented here within Duryodhana’s reported speech.