Shloka 11
पद्मार्कपूर्णेन्दुनिभाननानि किरीटमाल्याभरणोज्ज्वलानि । भल््लार्धचन्द्रक्षुरकर्तितानि प्रपेतुरुर्व्या नुशिरांस्यजस्रम्ू
padmārkapūrṇendunibhānanāni kirīṭamālyābharaṇojjvalāni | bhallārdhacandrakṣurakartitāni prapetur urvyānuśirāṇy ajasram ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮੁਕੁਟਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਰ ਭੱਲ, ਅੱਧ-ਚੰਦ ਅਤੇ ਖ਼ਸ਼ੁਰ ਨਾਮਕ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stark impermanence of worldly splendor: even the most radiant, ornamented warriors are reduced to lifeless bodies in an instant. Ethically, it confronts the listener with war’s dehumanizing cost, urging discernment about violence even within the framework of kṣatriya duty.
Sañjaya describes a gruesome battlefield moment where numerous warriors are struck by specialized arrows—bhalla, crescent-shaped (ardhacandra), and razor-edged (kṣura)—that sever heads. The severed heads and headless bodies fall continuously to the ground, emphasizing the intensity of the fighting in Karṇa Parva.