Shloka 22
द्रोण–सात्यकि-युद्धम्
Droṇa–Sātyaki Engagement
त॑ पाण्डवादित्यशरांशुजालं कुरुप्रवीरान् युधि निष्टपन्तम् । स द्रोणमेघः शरवृष्टिवेगै: प्राच्छादयन्मेघ इवार्करश्मीन्,जैसे बादल सूर्यकी किरणोंको छिपा देता है, उसी प्रकार द्रोणाचार्यरूपी मेघने अपनी बाण-वर्षके वेगसे अर्जुनरूपी सूर्यके इस बाणरूपी किरणसमूहको आच्छादित कर दिया, जो युद्धमें मुख्य-मुख्य कौरव वीरोंको संतप्त कर रहा था
taṁ pāṇḍavādityaśarāṁśujālaṁ kurupravīrān yudhi niṣṭapantam | sa droṇameghaḥ śaravṛṣṭivegaiḥ prācchādayan megha ivārkaraśmīn ||
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੁਰੂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਪਾਂਡਵ-ਆਦਿਤ੍ਯ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਬਾਣ-ਰੂਪੀ ਕਿਰਣ-ਜਾਲ ਦ੍ਰੋਣ-ਰੂਪੀ ਬੱਦਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰ-ਵਰਖਾ ਦੇ ਵੇਗ ਨਾਲ ਇਉਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how power in war is met by an opposing power: brilliance that ‘scorches’ is countered by a force that ‘covers.’ Ethically, it hints at the Mahābhārata’s recurring tension—extraordinary skill can dominate the battlefield, yet it does not by itself settle the question of dharma; it only shifts advantage through restraint and response.
Arjuna is overwhelming the leading Kuru warriors with a dense barrage of arrows, compared to the sun’s rays scorching the earth. Droṇa responds with an even more forceful shower of arrows, likened to a cloud that blocks the sunbeams, thereby checking Arjuna’s attack.