Shloka 216
Saumadatti-vadha and Bhīma–Alambusa-saṃyoga (सौमदत्तिवधः तथा भीमालम्बुससंयोगः)
तच्च पाशुपतं घोरें प्रतिज्ञायाश्व॒ पारणम् । उनके इस अभिप्रायको जानकर भगवान् शंकरने प्रसन्न हो वरदानके रूपमें वह घोर पाशुपत अस्त्र, जो उनकी प्रतिज्ञाकी पूर्ति करानेवाला था, दे दिया
tac ca pāśupataṃ ghore pratijñāyāś ca pāraṇam |
ਉਸ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ—ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that formidable power (like the Pāśupata astra) is ethically conditioned: it is granted through divine sanction in response to intention, discipline, and the seriousness of a vow, implying that such power should serve a vowed duty rather than personal rage or ambition.
Sañjaya narrates that Lord Śiva (Śaṅkara), pleased after understanding the seeker’s purpose, bestows the dreadful Pāśupata weapon as a boon—an instrument specifically described as enabling the fulfillment of a prior pledge.